Trastuzumab plus chemioterapia wspomagająca w leczeniu operacyjnym nowotworu piersi HER2-dodatniego ad 7

Liczba przeciwstronnych raków piersi była niewystarczająca do oceny wpływu trastuzumabu. W grupie z trastuzumabem zaobserwowano zmniejszenie liczby wtórnych raków innych niż pierwotne w badaniu B-31 w porównaniu z grupą kontrolną, ale wyniki badania N9831 nie potwierdziły (lub nie podważyły) tego trendu. Sześciu pacjentów w grupie kontrolnej zmarło bez nawrotów lub drugiego raka, podobnie jak ośmiu pacjentów z grupy trastuzumabu. Obejmowały one trzy zgony związane z leczeniem, które wystąpiły u pacjentów otrzymujących paklitaksel i trastuzumab, jeden z powodu kardiomiopatii i dwóch z powodu śródmiąższowego zapalenia płuc.
U pacjentów z przerzutowym rakiem piersi leczonych trastuzumabem 9-11 odnotowano zwiększoną częstość przerzutów do mózgu. W obu badaniach częstość występowania wyizolowanych przerzutów w mózgu była większa w grupie trastuzumabu niż w grupie kontrolnej (21 vs. 11 w próbie B-31 i 12 vs. 4 w próbie N9831). Ponieważ u pacjentów w badaniu B-31 obserwowano dodatkowe nawroty po pierwszym zdarzeniu odległym, mogliśmy ustalić, czy brak równowagi wynikał z maskowania częstości przerzutów do mózgu w grupie kontrolnej w wyniku wcześniejszych niepowodzeń w innych narządach. W badaniu B-31 przerzuty do mózgu jako pierwsze lub kolejne zdiagnozowano u 28 pacjentów w grupie trastuzumabu, w porównaniu do 35 pacjentów w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka 0,79; p = 0,35). Brak równowagi w przerzutach do mózgu jako pierwszych zdarzeń można zatem przypisać wcześniejszym niepowodzeniom w innych odległych miejscach wśród pacjentów w grupie kontrolnej.
Dodatkowe dodatkowe punkty końcowe
Tabela 3. Tabela 3. Podsumowanie skuteczności analizy punktów końcowych. Tabela 4. Tabela 4. Częstość występowania wtórnych nowotworów pierwotnych. Tabela 3 podsumowuje dodatkowe drugorzędne punkty końcowe, w tym czas do nawrotu, śmierć z powodu raka piersi, występowanie przeciwstronnego raka piersi i występowanie innych drugich pierwotnych nowotworów. Miejsca występowania drugich nowotworów podsumowano w Tabeli 4.
Szacunkowe korzyści z leczenia po dostosowaniu w celu uzyskania dodatkowych cech
Model Cox dopasowano do przeżycia wolnego od choroby, aby kontrolować przypisanie leczenia, status węzła, patologiczny rozmiar nowotworu, status receptora hormonalnego, wiek, stopień nowotworu, histologiczny wygląd nowotworu i próbę. Dostosowanie do tych czynników minimalnie zmieniło wpływ trastuzumabu w porównaniu z terapią kontrolną (współczynnik ryzyka dla pierwszego zdarzenia, 0,46, przedział ufności 95%, 0,37 do 0,56, P <0,001). Liczba pozytywnych węzłów, patologiczny rozmiar guza, status hormonu-receptora i stopień nowotworu były znaczącymi predyktorami przeżycia wolnego od choroby. Nie było dowodów na to, że korzyść z trastuzumabu różniła się istotnie w obu badaniach (P = 0.38) (patrz Rysunek w Dodatku uzupełniającym).
Podgrupy
Wykres leśny współczynników hazardu dla pierwszych zdarzeń jest pokazany na rysunku 2 w dodatkowym dodatku. Jedynie w podgrupach, w których wystąpiła pomijalna liczba zdarzeń (węzły ujemne i niski stopień złośliwości nowotworu), 95-procentowy przedział ufności nie wykluczał 1. Wykresy przeżycia wolnego od choroby w zależności od statusu węzła i receptora estrogenu są również przedstawione w Rysunek 3 w dodatkowym dodatku.
Analiza wrażliwości
Analiza wtórna wykluczała pacjentów niekwalifikujących się, tych, którzy otrzymywali tylko doksorubicynę i cyklofosfamid, tych, którzy znaleźli się w badaniu centralnym jako HER2-ujemne, oraz tych, którzy mieli objawową dysfunkcję serca podczas leczenia doksorubicyną i cyklofosfamidem lub obniżeniem LVEF, co wykluczałoby leczenie trastuzumabem
[podobne: zdrowie wikipedia, leukoencefalopatia, operacje zaćmy ]
[patrz też: olx wysokie mazowieckie, leukoencefalopatia, prodentis ]